Dlaczego ludzie łysieją? Przyczyny wypadania włosów.

0
dlaczego ludzie łysieją

W wielu kulturach włosy uznawane są za atrybut atrakcyjności i młodości.Wypadanie włosów staje się dość poważnym problemem i to nie tylko kosmetycznym, ale również psychologicznym. Wpadanie włosów sprawia, że wiele osób traci pewność siebie, czuje się mało atrakcyjna. Osoby takie zaczynają odczuwać smutek, niezadowolenie, a niekiedy wpadają w stany depresyjne. Dlaczego ludzie łysieją?

Łysienie i wypadanie włosów.

Zgodnie ze współczesną klasyfikacją łysienie nabyte można podzielić na dwie kategorie: łysienie niebliznowaciejące (pierwotne) i łysienie bliznowaciejące(wtórne). Inną przyczyną łysienia są uszkodzenia mechaniczne włosów.

Najbardziej powszechnymi formami łysienia niebliznowaciejącego (pierwotnego) jest łysienie plackowate oraz łysienie androgenowe zarówno mężczyzn, jak i kobiet.

Łysienie plackowate przeważnie zaczyna się bardzo niespodziewanie. Na początku można zauważyć choćby jedno plackowate okrągłe ognisko. Z czasem pojawiają się kolejne, nowe ogniska. Niekiedy dochodzi do całkowitego wyłysienia, mowa nie tylko o skórze głowy, ale ogólnie o skórze ciała. Łysieją takie miejsca jak okolice brwi, rzęs, pach, a nawet okolice narządów płciowych. Przyczyn łysienia plackowatego jest wiele.

Przeważnie zwraca się szczególną uwagę na zaburzenia gruczołów wewnątrzwydzielniczych, autoagresję, a także występowanie ognisk zakaźnych w ustroju, zaburzeń psychosomatycznych, czy neuropatii. Bardzo ważne jest szybkie wykrycie przyczyny i wprowadzenie odpowiedniego leczenia gdyż sprawia ono, że łysienie zaczyna się cofać.

Łysienie androgenowe może przybierać wiele postaci, wszystko uzależnione jest od płci pacjenta.

Mianem łysienia bliznowaciejącego (wtórnego) są określane te postacie utraty włosów, które wywołuje normalne bliznowacenie owłosionej skóry. Blizny, które stanowią bezpośrednią przyczynę utraty włosów to stan zejściowy przeróżnych chorób włosów, bądź też chorób skóry. Z kolei sam rozmiar powstających blizn jest uzależniony od tego jak przebiega choroba, w jakiej postaci i jak długo trwa. Łysienia nabyte wtórne charakteryzuje to, że powstałe zmiany są nieodwracalne. Za przyczyny łysienia uznaje się mechaniczne urazy, poparzenia II oraz III stopnia, półpasiec, grzybica (niektóre przypadki), choroby bakteryjne, twardzina skóry, toczeń rumieniowaty, liszaj płaski, a także inne choroby.

Bardzo ważne jest szybkie rozpoznanie choroby i natychmiastowe wprowadzenie odpowiedniego leczenia.  Jednakże nawet szybka diagnoza nie pozwoli na cofnięcie powstałych zmian, ale może ona w znacznym stopniu ograniczyć powstające blizny.

Uszkodzenia chemiczne włosów najczęściej związane są z zatruciami metalami ciężkimi, takimi jak rtęć, ołów.  Może do tego przyczynić się również zażywanie niektórych leków, mowa o antybiotykach, lekach przeciwmalarycznych, hiperwitaminozie itp.

Włosy uszkadzane są także przez kosmetyki, które są stosowane w trakcie ondulacji, rozjaśniania, farbowania. Spowodowane jest to tym, że w preparatach tych przeważnie występuje bithinol, amoniak itp. Wyłysienie może także być spowodowane zbyt długim wystawieniem pacjenta na promieniowanie Rtg albo promieniowanie jądrowe.

DLACZEGO MĘŻCZYŹNI ŁYSIEJĄ?

Najczęściej łysienie męskie jest po prostu uwarunkowane genetycznie. Komórki rozrodcze włosów, które znajdują się u podstawy włosów posiadają kod genetyczny. To właśnie w tym kodzie określona jest wrażliwość włosów, a także to czy są one podatne na działanie męskiego hormonu (testosteron).

Wytwarzany od chwili osiągnięcia dojrzałości płciowej testosteron sprawia, że niektóre mieszki włosowe w różnych okolicach głowy zaczynają z czasem coraz wolniej wytwarzać włosy, są one coraz słabsze i cieńsze, aż w końcu całkowicie zanikają. W tym samym czasie mieszki włosowe znajdujące się na brodzie i pod pachami zostają dopiero pobudzone przez testosteron i wytwarzają dojrzałe włosy.

Dla mężczyzn ten proces łysienia jest typowy, nosi on nazwę Alopecia androgenetica. Jak narazie nie udało się znaleźć sposobu, który by zatrzymał ten proces, albo go całkowicie odwrócił. Przebieg łysienia jest bardzo różny, dlatego też zarówno u dwudziestolatka, jak i pięćdziesięciolatka łysina może być już całkowicie ukształtowana.

Jednakże zarówno w jednym jak i drugim przytoczonym przypadku mężczyznom pozostaje tzw. wianuszek włosów nad uszami i z tyłu głowy. Wiąże się to z tym, że włosy tam się znajdujące nie są podatne na działanie testosteronu. Dlatego też te obszary często nie łysieją. Zjawisko to można wykorzystać i rozważyć transplantację włosów, jeżeli łysienie jest dla jakiegoś mężczyzny dużym problemem.

DLACZEGO KOBIETY ŁYSIEJĄ?

Łysienie o podłożu androgenowym (AGA) to bardzo powszechny rodzaj tracenia włosów. Może on występować zarówno u kobiet, jak i mężczyzn, jednak u każdej płci przebiega on w nieco inny sposób. U kobiet najczęściej mówi się o dwóch okresach utraty włosów, nazywa się to „okresami szczytu”. Pierwszy okres przypada na wiek od 20 do 24 lat, a drugi na okres między 35 a 39 rokiem życia. Łysienie tego typu cechuje się rozlanym charakterem. W etiopatogenezie AGA najważniejszą rolę spełniają dwa czynniki, mowa o czynniku genetycznym oraz czynniku androgenowym. Oznacza to, że zwiększa się, w genetyczny sposób uwarunkowana wrażliwość mieszków włosowych na androgeny, a stężenie androgenów w surowicy może mieć poziom prawidłowy, albo podwyższony.

Poza tym, że wysoki poziom androgenów prowadzi do wypadania włosów, to jeszcze przyczynia się do łojotoku, trądziku i wzmożonego porostu włosów w miejscach nietypowych dla kobiet, a typowych dla mężczyzn (hirsutyzm). Łysieniu androgenowemu i hirsutyzmowi najczęściej towarzyszą zaburzenia hormonalne takie jak: zespół Cushinga, zespół pęcherzykowatego zwyrodnienia jajników, guzy jajników, guzy nadnerczy, a także zespół nadnerczowo-płciowy. Odpowiednio postawiona diagnoza powinna od razu odróżnić łysienie androgenowe rozlane od łysienia rozlanego niebliznowaciejącego. To drugie powstaje najcześciej, gdy u kobiety występuje nadkrwistość, sideropenia, nadczynność albo niedoczynność tarczycy.

Rozlane łysienie pojawiające się u kobiety musi być dokładnie zdiagnozowane, należy ustalić przyczyny jego pojawienia. A w tym celu konieczne jest udanie się do wielu specjalistów. Łysienie, u podłoża którego leżą hormony może również pojawić się po porodzie, a także w okresie przekiwtania.

Po porodzie kobiety zaczynają gubić włosy między 10 a 13 tygodniem i może taki stan się utrzymywać nawet do 20 tygodnia po porodzie. Przeważnie po kilku miesiącach włosy całkowicie odrastają i wracają do takiej kondycji, jak przed porodem. Zjawisko to pojawia się, gdyż w II i III trymestrze ciąży mniejsza ilość mieszków włosowych przechodzi w stadium telogenu. W efekcie czego między drugim a piątym miesiącem po porodzie przyspieszeniu ulega wzrost liczby włosów dystroficznych, które następnie wypadają.

Łysienie menopauzalne najczęściej skutkuje pojawieniem się na szczycie głowy przerzedzenia włosów. Ponadto możliwe jest również zaobserwowanie hirsutyzmu, które po zakończeniu miesiączkowania nieustannie się nasila. Spowodowane jest to zachwianiem poziomu estrogenów do androgenów. Aby przeciwdziałać temu należy wprowadzić odpowiednią zastępczą terapię hormonalną i jednocześnie stosować odpowiednie preparaty zastępcze.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here